Een caravan of camper waterpas zetten op de standplaats.

Waarom het meer is dan comfort.

Vier losse redenen, ruwweg aflopend naar wat ze je gaan kosten.

De koelkast

De meeste caravans en veel campers hebben een absorptiekoelkast — het driewegtype dat op gas, 12 V of netstroom werkt, zonder compressor en zonder bewegende delen. Hij werkt door een ammoniakoplossing rond te laten gaan in een gesloten circuit, en die circulatie wordt volledig door zwaartekracht en warmte aangedreven. Er is geen pomp.

Laat je hem scheef draaien, dan blijft de vloeistof in het verkeerde deel van het circuit staan in plaats van terug te lopen naar de kookketel. Op korte termijn houdt de koelkast simpelweg op met koelen. Laat je hem lang genoeg zo staan, dan kan de geconcentreerde oplossing uitkristalliseren en de leiding blijvend verstoppen; op dat punt is het koelaggregaat afval en kost de reparatie een flink deel van een nieuwe koelkast.

Fabrikanten vragen doorgaans dat de caravan binnen ongeveer 3° van waterpas staat, en meerdere noemen 2°. Kijk het getal na in je eigen handboek, want het verschilt en omdat de tolerantie dwars meestal strakker is dan in de lengte. Compressorkoelkasten, steeds gebruikelijker in nieuwere caravans en in de meeste campers, zijn veel vergevingsgezinder — die draaien probleemloos onder hoeken die een absorptieaggregaat om zeep helpen.

De afvoer

Douchebakken, spoelbakken en toiletruimtevloeren lopen op één punt af. Kantel de caravan de verkeerde kant op en de douchebak houdt water vast, de vuilwatertank loopt niet helemaal leeg, en wat erin blijft wordt bij warm weer binnen een dag of twee onaangenaam. Een lichte neus-omlaagstand helpt meestal, omdat de meeste caravans hun vuilwaterafvoer voorin hebben, maar controleer die van jou.

Deuren en rolgordijnen

Binnendeuren zwaaien open of blijven niet dicht, cassetterolgordijnen zakken, en de ingangsdeur kan in het kozijn klemmen. Allemaal vervelend eerder dan schadelijk, en allemaal verholpen door hetzelfde waterpaswerk.

Slapen

Een bed dat naar de voeten afloopt slaapt merkbaar slechter dan een bed dat naar het hoofd afloopt. Dwingt de standplaats je tot enige helling in de lengte, neem die dan in de richting die je hoofd aan de hoge kant legt.

Dwars eerst, altijd.

Dit is de hele truc, en het is waarom sommigen er vijf minuten over doen en anderen een half uur.

Dwars corrigeer je door een wiel op een oprijblok te rijden. Dat verandert de hoogte van één hoek van de caravan, wat ook de neushoek verandert. In de lengte corrigeer je met het neuswiel, en dat raakt de dwarsmeting helemaal niet.

Eén van de twee verstellingen verstoort dus de andere, en maar in één richting. Doe de verstorende eerst:

1. Zet dwars waterpas terwijl hij nog aangekoppeld is. De auto doet het werk. Een afgekoppelde caravan met de hand op een oprijblok duwen, op gras, is werk dat niemand een tweede keer leuk vindt.
2. Blokkeer de wielen en koppel af.
3. Zet in de lengte waterpas met het neuswiel.

Doe je het andersom, dan stel je een prachtige neushoogte in, rijd je op een oprijblok, en zie je hem weer scheef gaan.

Hoeveel opvulling een meting vraagt.

Zodra de telefoon de helling geeft, kun je uitrekenen hoever het lage wiel omhoog moet in plaats van naar het oprijblok te gissen. De benodigde hoogte is de tangens van de hoek maal de spoorbreedte — de afstand tussen de wielen, doorgaans rond 2 m bij een enkelasser.

Gebruikelijke kunststof oprijblokken geven 30 tot 100 mm, afhankelijk van hoever je oprijdt, en dat dekt alles tot ongeveer 3°. Daarboven ben je aan het stapelen, en gestapelde blokken op zachte grond is het punt waarop ze gaan kantelen. Vraagt de standplaats meer dan ongeveer 4°, dan is het meestal sneller de caravan een paar meter te verzetten dan je omhoog te construeren.

Meet je eigen spoorbreedte één keer en onthoud het getal: een dubbelasser of een brede camper heeft voor dezelfde hoek evenredig meer hoogte nodig.

Waar je de meting doet.

Leg de telefoon op de vloer, binnen, ergens in het midden van de caravan. Niet op een aanrecht, niet op een koelkastplateau en niet op de dissel.

Aanrechten en tafels in caravans zijn regelmatig een graad of zo scheef gemonteerd, wat nergens toe doet behalve om je op dit precieze moment in de war te brengen. De vloer is de referentie waaruit de hele opbouw is gebouwd. Kies één plek — een bepaalde naad in het vloerpaneel bijvoorbeeld — en gebruik altijd die, zodat metingen van verschillende reizen vergelijkbaar zijn.

De moeite waard om één keer te doen, op een standplaats waarvan je weet dat hij goed is: leg de telefoon op de vloer en noteer de meting, leg hem daarna op het onderste koelkastplateau en noteer die. Het verschil tussen de twee is de ingebouwde afwijking van je caravan, en daarna kun je de vloer waterpas zetten in de wetenschap wat de koelkast werkelijk ziet.

Kalibreer de telefoon voordat je begint. Stel nul thuis op een vlak dat je vertrouwt en niet op de standplaats, want het hele punt is een referentie te hebben die niet afhangt van waar je toevallig staat.

In de lengte met het neuswiel.

Met de caravan geblokkeerd, afgekoppeld en op zijn oprijblok, draai je de telefoon 90° zodat hij in de lengte leest, en draai je aan het neuswiel.

Precies waterpas is de standaardkeuze, maar er zijn twee redenen om bewust iets anders te kiezen. Een heel lichte neus-omlaagstand helpt het vuilwatersysteem bij de meeste indelingen aflopen. En loopt het bed dwars in plaats van in de lengte, dan raakt helling in de lengte niets waarop je slaapt, dus kun je die aan de afvoer besteden.

Kijk tijdens het draaien naar het neuswiel zelf. Het hoort verticaal te blijven staan met de voet volledig op de grond of op zijn plaat. Leg op zachte standplaatsen een spreidplaat eronder voordat je het gewicht erop zet, want een neuswiel dat ’s nachts wegzakt is de gebruikelijke verklaring voor een caravan die bij het avondeten waterpas stond en bij het ontbijt niet meer.

Campers en hefsteunen.

Een camper kun je niet afkoppelen, dus beide assen worden tegelijk opgelost en er is meer dan één manier.

• Oprijblokken. Net als bij een caravan, met het voordeel dat je op eigen kracht herhaaldelijk op en af kunt rijden. Rijd het blok op terwijl iemand de telefoon afleest en het aangeeft, in plaats van te stoppen en te controleren.
• Hydraulische of elektrische hefsteunen. Veel grotere voertuigen hebben ze, vaak met een automatische stand die door een interne sensor wordt aangestuurd. Die sensor heeft dezelfde vaste afwijking als elke andere, en het loont hem één keer te vergelijken met een telefoon op de vloer — laat het automatische systeem het voertuig stelselmatig een graad scheef staan, dan wil de sensor opnieuw gekalibreerd worden, en de meeste systemen hebben daar een routine voor.
• Luchtvering. Voertuigen met luchtbalgen achter kunnen de achterkant bijstellen maar meestal de voorkant niet, dus het is een deeloplossing en geen vervanging voor oprijblokken.

Wat je ook gebruikt, laat de handrem van het voertuig staan en blokkeer op elke helling bovendien. Hefsteunen zijn om waterpas te zetten, niet om het voertuig op een helling tegen te houden.

Steunpoten zijn geen kriks.

Hier is het de moeite waard om stellig te zijn, want dit fout doen is echt gevaarlijk.

De hoeksteunpoten van een caravan bestaan om te voorkomen dat hij na het parkeren op zijn vering wiegt. Ze zijn ontworpen voor een kleine stabiliserende belasting. Het zijn geen kriks, ze zijn niet berekend om de caravan op te tillen, en het chassis is er niet op ontworpen om erop te rusten.

Er één stevig neerdraaien om een lage hoek op te tillen doet twee dingen: het brengt een buigbelasting in de chassisdrager waarvoor die nooit is ontworpen, en het neemt gewicht van een wiel, en dat is precies hoe een caravan van zijn blokken glijdt. Waterpas zetten gebeurt met wat onder de wielen ligt. De steunpoten gaan daarna omlaag, tot ze net dragen en niet verder.

Zijn ze omlaag, doe dan nog één meting. Is die meer dan een paar tienden van een graad veranderd, dan heb je de caravan op een steunpoot opgetild — draai hem terug tot de meting weer klopt.